Pax herdenkt 200.000 Syrische doden

Door in Journalistiek op 1 december 2014

DEN HAAG – ‘De aarde vervloekt je naam. God, hoor je mij?’ Het is de noodkreet van Leila, een Syrische vrouw die veel familieleden en vrienden verloor. Vredesorganisatie Pax hield donderdagmorgen een herdenking voor 200.000 burgerdoden in het land.

De protestbijeenkomst in Den Haag. Bron Ardjan Logmans

De protestbijeenkomst in Den Haag. Bron Ardjan Logmans

Veertig mensen staan onder de vergeelde boomkruinen op het Plein, voor het Tweede Kamergebouw in Den Haag, te luisteren. De druilerige regen is net opgehouden en mistige wolken temperen het zonlicht. Het is windstil. Stemmen van vrede klinken via luidsprekers versterkt over het Plein. Enkele voorbijgangers haken aan. Ze krijgen een witte roos in handen gedrukt. Die kunnen ze straks, na de kranslegging, bij enkele foto’s van gedode Syriërs leggen. Geïnteresseerden rond de kramen met tweedehandsboeken laten zich niet afleiden. Een naast het podium geparkeerde vrachtwagen met op de bak reclame van Heineken start halverwege de herdenking en rijdt ronkend weg. Het blijft even noodgedwongen stil.

De route naar vrede is voor de Syrische journalist Sarah Akili, die het verhaal van Leila voorlas, en de andere sprekers hetzelfde. Als vrede zonder geweld kan worden afgedwongen in Syrië, dan moeten eerst de geldstromen en wapenleveranties vanuit het buitenland stoppen. Partijen in het land moeten worden overtuigd dat ze burgerbescherming en mensenrechten serieus moeten nemen. De macht moet ook worden verdeeld.

Politici bij de protestbijeenkomst in Den Haag. Bron Ardjan Logmans

Politici bij de protestbijeenkomst in Den Haag. Bron Ardjan Logmans

De familieleden van de Syrische Leila verdwenen in het niets. Hun dood bleef onbevestigd, verhaalt Akili. ‘Ik sla herinneringen op aan mijn familie. Ik sla jullie lach op in mijn hoofd, jullie laatste woorden bewaar ik in mijn hart. Wat zou ik graag nog eenmaal met elkaar thuis willen zijn, bij onze vader en moeder tijdens het Offerfeest. Vader die kastanjes stoofde op de kachel. Moeder die daarom even boos werd, maar toen weer verder zong. En als de avond voorbij was, omhelsden we elkaar. Ik kon niet vermoeden dat het leven zo moeilijk zou zijn. O God, wat mis ik het leven.’

Lees meer op de website van het Nederlands Dagblad.

Up ↑

Share on FacebookShare on LinkedInTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someonePrint this page

Comments are closed.